Bazen geçmişi düşünürüm. Geride bıraktıklarımı. Yapabileceğim ama yapmadıklarımı, yapamayacağım ama yapmaya çalıştığım şeyleri... Kafamda bitirmeye çalışırım; onlar beni bitirmeden önce. Onlardan kurtulmak istiyorum, o yüzden burda bahsetmeyeceğim onlardan.
Bugünü yaşamak istiyorum. Geçmişe dair bir derdim olmadan, kafamda günleri tekrar etmeden güneşin doğuşunu izlemek istiyorum. Ondaki o saf ve gerçek ışığı görmek istiyorum. Gecelerin gece yarılarını, gece yarılarının sabahı takip etmesini ve bunu huzurumda yapmalarını istiyorum.
Geçmişimi saklamaya çalıştığım gece yarılarından birinde, arabanın içine düşen ve gözümün bile yetişemeyeceği kadar hızlı geçen sokak lambalarının ışıklarını takip ediyorum. Arka arkaya ahenk içinde birbirlerini izliyorlardı. Hepsi birer çizgiye benziyordu. Aynı platform üzerindeki çizgilere. Hepsinin düz olması gerekiyordu teknik açıdan. Benim içimde öyleydi bütün çizgiler, düz ve "doğru" gidiyordu. Ama görünüşte "doğruluktan", dürüstlükten eser yoktu. Çevremde ki herkes ve herşey... ´Dürüstlükten eser bile yoktu.´
Hayatı kendilerinden soyutlamış insanlar, zamanda ki o karmaşayı umursamadan devam ederler yollarına. Bu yol bizimkinden farklıdır biraz. Hayat onların artık "gereksiz 'sözlük' kelimesi" dir.
Dürüstlük artık bizim yolumuzda da yok!.. Yalanlarla geçiştirimiş bir bebek gibiyiz. Bizi o kadar saf ve küçük görenlerin elindeyiz. Pahalı spor arabasının içinde, boyunlarının zor taşıdığı kolye ve gerdanlıklarıyla yüzümüze aptalca sırıtan, sıradan kahverengi gözlü, sıradan kokonaların elinde eziliyoruz. Yakıtımızla beraber yolumuzda bitiyor artık. Saatler bile tıkırdamaz oldu. İşte hepimizin "mutlu sonu" bu...!!!
(*) "Comfortably Numb" - Pink Floyd
